پخش زنده
دانلود اپلیکیشن
English عربي
چهارشنبه 15 خرداد ماه 1398 ساعت: 08:49200
-
الف
+

اختصاصی: ژانر طنز را ترجیح می­‌دهم

شبکه بین‌المللی آی‌فیلم با "مهران رجبی" به گفت‌وگوی اختصاصی نشست.

سال 75 برای اولین بار مقابل دوربین "رضا میرکریمی" قرار گرفت و در نقش ناظم جدی و سخت‌گیر اما دلسوز سریال «بچه‌های مدرسه همت» بازی کرد. به گفته خود او این فرصتی بود که  دوست دوران تحصیلش در اختیارش قرار داده اما ماندگاری وی تا کنون و  نقش ستوده شده او در« کودک و سرباز» که وی را  کاندیدای جایزه جشنواره فجر کرد، نشان از استفاده درست و به جای وی از این فرصت دارد. پخش سریال‌ «سه در چهار» از آی‌فیلم انگلیسی بهانه‌ای شد تا با وی به گفتگویی اختصاصی بنشینم.  

مدرس رشته گرافیک بودید  و سال 76 اولین حضور شما مقابل دوربین تلویزیون بود در نقش ناظم در سریال «مدرسه  همت »، چطور وارد این پروژه و به طور کلی عرصه هنر شدید؟

این سریال در تابستان سال 75 ساخته شده و در سال 76 پخش شد. اولین حضور و اولین تجربه بازیگری من به دلیل هم­کلاس بودن با آقای "سید رضا میرکرمی" بود. ایشون به من گفتند چون تو اهل بگو و بخند هستی  بیا سر پروژه در شمال  تا چهار ماه با هم در شمال سرکنیم.  در واقع من را برده بودند که حوصله­شان سر نرود. اما شرایط طوری که من در آن پروژه بازی کردم. البته قبل از بازی در نقش منشی صحنه همکاری کردم  یعنی یک آقایی چند روزی کارهای منشی صحنه را به من یاد داد که البته من این کار را خوب یاد نگرفتم چون متوجه اشکالاتی موقع پخش آن  سریال شدم. بعد از آن نقش ناظم را اواسط کار به عهده گرفتم و همزمان هر دو کار را انجام دادم و این داغ را بر پیشانی تصویر این کشور گذاشتم.

شما هم در سینما کار می­‌کنید و هم در تلویزیون. کدام مدیوم حس بازیگری شما را ارضا می­‌کند؟

اصلاً برای من فرقی نمی­‌کند بر خلاف خیلی از دوستان که می­‌گویند که ما فقط در سینما کار می­‌کنیم.  یک فیلم­‌سینمایی را ما بازیگرها برای مردم کار می­‌کنیم. خب مردم و مخاطبان هم کسانی غیر از من و شما و خانواده‌­های من و شما نیستند. این دوستان از طرفین ادعاهای مردمی بودن دارند   و  این مسئله  با این حرف­‌ها می­‌گویند این که همه مردم در خانه­هاشان و بدون پول ما را ببینند،  تناقض دارد.  این مسئله با تفکر من هم­خوانی ندارد و نخواهد داشت. من  خیلی زحمت کشیدم که به این تفکر برسم. ما ایفاگر نقش هستیم و باید نقشی را بازی کنیم که می­‌دانیم می‌­توانیم از پس ایفای آن بربیاییم.

شما بیشتر در ژانر طنز بازی کردید. البته نقش‌­های جدی هم داشتید که به خاطر آن کاندیدای دریافت سیمرغ شدید اما بیشتر در نقش‌­های طنز دیده شدید. این به انتخاب خودتان بوده یا پیشنهادها شما را به این سمت وسو سوق داده است؟

60 درصد نقش­‌های من در ژانر طنز بوده که به دلیل پیشنهادها بوده البته من خودم هم ژانر طنز را بیشتر ترجیح می­‌دهم. ولی به هر حال پیشنهاد داده می­‌شود ولی گاهی من نه هم می­‌گویم ولی دوستان از من نمی­‌پذیرند  و اصرار می­‌کنند که من آن نقش‌­ها را بپذیرم.

اگر بخواهید در نقشی جدی بازی کنید چه نقشی را دوست دارید ایفا کنید؟

نقش‌­های جدی که من تا کنون کار کردم باز هم رگه‌­هایی از طنز دارند. یعنی  خودم را بازی می­‌کنم و اخلاق خودم را نمایش می­‌دهم ولی جدی تلقی می­‌شود. اما تجربه کارهای تاریخی را  ندارم یا اینکه کم کار کردم. سریال­ حضرت موسی که در حال ساخته شدن است را دوست دارم. البته آقای شورجه چند ماه پیش به من گفتند که ریش­‌هایت را کوتاه نکن چون برایت کاری در نظر گرفتم.  اگر من در آن زمان درگیر کار دیگری نباشم و بتوانم آن نقش را بپذیرم  این کار را دوست دارم که  مصداق این شعر است:                                    هم رکاب و در مصاف تند باد     خود ندانم من کجا خواهم فتاد

مخاطبان شما را با کدام نقش می­‌شناسند ؟ فکر می­‌کنید کدام نقش­تان ماندگارتر است؟

برای جواب به این سوال من به ژانرهای مختلف که کار شده رجوع می­‌کنیم.  همه نقش‌های من در سریال‌های مختلف از جمله سریال­‌هایی مثل «روزگار قریب» که کار استاد "عیاری" بود و کاری فاخر و خاصی بود. در سریال «سه در چهار» که بارها و بارها پخش شده و خیلی از مخاطبان به ما م‌ی­گویند که بیش از بیست بار دید‌ه­اند. سریال‌ها یا کارهای دفاع مقدسی مثل« اخراجی‌­ها» و «معراجی­‌ها» یا سریال­‌های کودکان همان «بچه‌­های مدرسه همت». در سریال‌های مناسبتی هم دو سه کار انجام دادم مثل« دردسرهای عظیم» که در ماه رمضان پخش شد.« چهاردیواری»  و «خوش‌­نشین­‌ها».

به نظر شما دلایل ماندگاری موفقیت سریال «سه در چهار » چه بود؟ چه دلیلی وجودکه امثال این سریال حتی بعد از بارها پخش شدن هنوز مخاطب دارند ولی خیلی از سریال­های طنز این روزها حتی زمان پخش هم مخاطب ندارند؟

علت این است که سریال­‌های طتزی مثل «سه در چهار» خیلی دلی و بی‌­پیرایه نوشته شده است. کارهای "علی مشهدی" یک خصلتی دارد این که انگار ثبت وقایع می­‌کند. حالا کارگردانی که کار می­‌کند هم مهم است. این را هم بگویم که اخیراً در حال کار کردن در پروژه‌­ای هستم که "علی مشهدی" آن را نوشته است به اسم «آخر خط» که حدود یک ماه دیگر فیلمبرداری آن مانده است. در این کار هم متن خیلی خودمانی و دوستانه دارد. «سه در چهار» هم همینطوری بودم. خیلی به زندگی عادی نزدیک بود و تلاش شده بود که جدای نشیب و فرازی که باید در بازیگری اعمال شود تا کار جذاب­تر و به مقصد نزدیکر شود،  بازیگران خودشان باشند و طنزی ارائه نشود. هم زمان که من در حال بازی در سریال «سه در چهار» بودم خیلی این کار را دوست داشتم. اساساً وقتی ما بازیگرها در یک کار طنز بازی می­‌کنیم خودمان متوجه می­‌شویم که کاری که ساخته‌­ایم بامزه است یا نه.کار خوبی شده یا نه؟ این مسئله را سر سریال­‌ها، همان یکماه اول خودمان متوجه می­‌شویم.

تا کنون اتفاق افتاده که همانطور که خودتان گفتید متوجه بشوید که ممکن است کار مخاطب نداشته باشد و به همین دلیل از کار انصراف بدهید؟ یا اینکه پیشنهادی بدهید برای بهتر شدن کار؟

پیشنهاد می‌­دهیم و گاهی پذیرفته می­‌شود و گاهی پذیرفته نمی­‌شود ولی این انصراف دادن از نظر من کار مردانه‌­ای نیست. به هر حال یک سری از طریق این پروژه ارتزاق و امرار معاش می­‌کنند و انصراف به کار لطمه می‌­زند.  وقتی که صدابردار کار انصراف بدهد پروژه تعطیل نمی­‌شود ولی این مسئله برای بازیگرها صدق نمی­‌کند. پیش آمده که من سر کاری بودم ولی پولی نگرفتم، مثل الان که حدود ده ماه است سر کاری هستم و پولی نگرفتم ، ممکن اعتراض بکنم ولی هیچ وقت کاری را ترک نکردم و نمی­‌کنم.

به نظر شما جای پرداخت به چه موضوعاتی در سینما و تلویزیون خالی است؟

این مسئله بیشتر به حیطه نویسندگی مربوط می­‌شود. به هر حال فیلم خوب و پرداختن خوب به یک موضوع، مثل شعر خوب و کتاب خوب است. یک وقت­‌هایی  ممکن است ما بگوییم که مدت­‌هاست کتاب خوبی در مورد شعر نوشته نشده است یا این شاعری کتاب خوبی چاپ نگرفته. خب همه می­‌دانیم که این چیزها نیاز به ذوق و قریحه دارد  و مراتبی باید طی شود که آن کار خلق شود. فیلم­‌ها هم متن دارد و باید متنی خوبی کار شود تا فیلم بتواند پرفروش شود. خب برای متن خوب هم باید مراتبی طی شود تا نوشته و تبدیل به فیلم خوب شود.

پس شما رکن  اول یک کار خوب را یک متن خوب می‌­دانید؟

بله کاملاً.  اگر متن کمی هم اشکال داشته باشد با تمهیدات کارگردان و پیشنهادهای بازیگران رفع می‌­شود ولی باید یک متن باشد که امکان این مانورها را بدهد.

سختی‌­های کار بازیگری باعث شده که تصمیم بگیرید به سراغ حرفه گرافیک برگردید؟

بازیگری سخت هست اما سختی بستگی به مقاومت افراد دارد. من یک روستازاده مقاوم هستم ولی وقتی گاهی که تماس می­‌گیرند برای کار جدید، با خودم میگویم باز هم کار و سختی شروع شد. ولی وقتی واردکار می‌­شویم سختی‌ها  آسان می­‌شود.

چه پیامی برای مخاطبان آی‌فیلم دارید؟

 آی‌فیلم شبکه خیلی خوبی است. اوایل تأسیس این شبکه من با خودم می‌­گفتم که کار بیهوده انجام می‌­دهد که فیلم‌­های تکراری پخش می‌­کند. ولی بعد از مدتی به این نتیجه رسیدم که چقدر خوب است که فیلمی که ده سال یا پانزده سال پیش ساخته شده ولی مخاطبانی که در حال حاضر پانزده ساله یا بیست و پنج ساله هستند و زمان اکران این فیلم کودک بودند آن را به خاطر نمی‌­آورند  آن را ندیده‌اند می‌توانند با تکرار این سریال‌ها و فیلم‌ها متوجه زحمتی بشوند که برای ساخت این فیلم کشیده شده است. مثلاً دختر و پسر خود من شبکه آی‌فیلم را خیلی خوب نگاه می­‌کنند. این شبکه برای من و امثال من همحالت درد و دریغ دارد. درد و دریغ  فارسی همان اصطلاح نوستالژیک  است. خب مرور خاطرات و فیلم‌­هایی که بازی کردیم ولی خودمان ندیدیم و تکرار آنها در آی‌فیلم خیلی لذت بخش است. پسر من می­‌گوید که چند تا سریال از جمله «یوسف پیامبر» و «مختار » را همیشه تلویزیون تکرار می­‌کند  و مخاطبان اعتراض می­‌کنند ولی هر بار که پخش می­‌شود باز هم پربیننده­‌ترین سریال است. نکته دیگر اینکه  همه توفیق تماشای سریال­‌ها را در هر زمانی ندارند و آی‌فیلم این توفیق را نصیب خیلی از کسانی می­‌کنند که علاقه دارند بعضی سریال­‌ها را ببینند.  به هر حال که آی‌فیلم شبکه خوبی است و خدایش خیر دهد آن که این عمارت کرد بنا.

مصاحبه کننده: سمانه مقدم

نظر شما
ارسال نظر